Ιδέα
Είμαστε μία ιδέα, άπιαστη στο χρόνο
Άδουλη, με βούληση· το πέταγμα μιας λάμψης
Τόσο μικρή κί όμως, τόσο θαραλέα
Κοιτάζει κατάματα το σκότος·
Είμαι εδώ!
Τίποτε δε με αποκρύπτει.
Ο θάνατος ανάμνηση, ξεπερασμένη γνώση·
Φανερωμένο φάντασμα υπο το φως της κυνηγού,
Βέλος ενγκάρδιας ζωής, καί σθένος που στοχάζει.
Αντικριστά, δειλά-δειλά, το βήμα που χαράζει,
Το ρεμα, το βαθύ-ψηλό, που γίνεται σαράκι.
Μα που την είδες να ‘ρχετε·
Μα που την είδες φεύγει,
Ανάμνηση…
ποια ανάμνηση?
Τα ‘ντίο κάι τώρα βρέχει…
Idea
We are an idea, elusive in time,
Unrestrained, with will; the flight of a spark.
So small and yet, so daring.
It stares darkness in the face;
I am here!
Nothing can conceal me.
Death a memory, outdated knowledge;
A phantom revealed under the huntress’ light,
A bolt of heartfelt life, and courage that reflects.
Across, hesitantly, the step that carves
The gully, the deep-high, which becomes a gnawing grief.
But once you saw it coming;
Then once you saw it leaving,
Memory…
what memory?
Goodbyes are now is raining…
More Poems
Universe
The Universe Darkness all around indeed,Fearsome; yet so Wondrous.Full of life and life forby,The mists of what and why. Who would seek and dare behold,The
…to be
… How come to be? I wonder times and times… I lived so many beings; I died to count no more. I Am! Am I?